من آن ناخوانده آوازم... صدای زخمی سازم...

 به دنبال صدایم باش ... برای تو اگر رازم...

من آواز بیابانم ... صدای بغض بارانم ...

 بریده از نیستانم ... غمی دارم که می خوانم ...

صدای بغض بارانم .... مرا بشنو که می بارم

 بمن از من شکایت کن ... مرا از من حکایت کن ...

 از این دریای دل تنگی ... به یک جرعه قناعت کن ...

ايكاش ميتوانستم به سكوتخانه دلم سفركنم تا در آنجا هياهويي بر پا كنم و ايكاش پرنده اي بودم كه ميتوانستم در كاشانه قلبم به پرواز درآيم تا بتوانم با صداي سايش بالهايم سكوت مرگبارش را كه نشانگر لحظات تاريك دلتنگي ام است به هم بريزم .

ايكاش قلمم شاعر بود!
كه با شعرهاي سرخش ميتوانستم ديوارهاي خاكستري زندگي ام را كه به رنگ تنهايي است لاله گون كنم .

ايكاش هيچگاه بوي آشناي غربت به مشامم نميرسيد و ايكاش همه چيز با جا گذاشتن بار غربت در كوپه تنهايي قطار زندگي رنگ ميگرفت ؛ و ايكاش بار غربت در اين كوپه جا ميماند !

ايكاش هيچگاه به چشم غربت خيره نميشدم ، ايكاش پاسخ اولين سلام دلتنگيهايم را نميدادم و ايكاش هيچوقت به تنهايي ام اجازه همسفر شدن در راه زندگي ام را نميدادم .

ايكاش ميتوانستم غبار سرد بي وفايي را از چهره جهان بشويم و ايكاش ميتوانستم گرماي محبت و دوستي را براي جهانيان تفهيم كنم و ايكاش ميتوانستم تمام نبودنها را فقط براي بودن ببينم !...