مينويسم با سکوتم مثل رويا مثل يه خواب

خطی از دلتنگی خويش نامه ای نوشته بر آب

از غروب و غربت من از يه راه دور و دشوار

برسه به دست طفلی که نشسته کنج ديوار

پشت ديوار سکوتم جاده های جستجو هام

جايی که شکسته ميشد قلکای آرزوهام

توی کوچه باغ لبخند کوچه گريه و بازی

شب آرزو شمردن خنده های بی نيازی

مينويسم تا بدونی من به دنبالت دويدم

رفتم و رفتم و رفتم اما هيچ وقت نرسيدم

تو همون گل سپيدی که يه شب باد با خودش برد

همون تفسير نجيبی که توی آيينه پژمرد

کاش ميشد مثل تو باشم ساکت و صبور و ساده

با تو هستم ای خود من ای دل هميشه عاشق

 بی تو من مثل يه نامه به خط آخر رسيدم 

اما حتی توی خوابم يه نفس تورو نديدم

 ولی با تو فقط با تو... هزاران گفتنی دارم