تنها ترا از يك برگ

با بار شاديهاي مهجورم

در ابهاي سبز تابستان

ارام مي رانم

تا سرزمين مرگ

تا ساحل غمهاي پاييزي

در سايه اي خود را رها مي كنم

در سايه بي اعتبار عشق

در سايه فرار خوشبختي

در سايه ناپايداري ها

شبها كه تنهايم

با رعشه هاي روحمان، تنها

در ضربه هاي نبض مي جوشد

احساس هستي،هستي بيمار

‹‹در انتظار دره ها رازيست››

‹‹در اضطراب دست هاي پُر،

ارامش دستان خالي نيست

خاموشي ويرانه ها زيباست››

اين را زني در ابها مي خواند

در ابهاي سبز تابستان

گويي كه در ويرانه ها مي زيست

ما يكديگر را با نفسهامان

الوده مي سازيم

الوده تقواي خوشبختي

ما از صداي باد مي ترسيم

ما از نفوذ سايه هاي شك

در باغهاي بوسه هامان رنگ مي بازيم

ما در تمام ميهماني هاي قصر نور

از وحشت اوار مي لرزيم

اكنون تو اينجايي

گسترده چون عطر اقاقي ها

در كوچه هاي صبح

بر سينه ام سنگين

در دستهايم داغ

در گيسوانم رفته از خود،سوخته،مدهوش

اكنون تو اينجايي

چيزي وسيع و تيره و انبوه

چيزي مشوش چون صداي دور دست روز

بر مردمكهاي پريشانم

مي چرخد و مي گسترد خود را

شايد مرا از چشمه مي گيرند

شايد مرا از شاخه مي چينند

شايد مرا مثل دري،بر لحظه هاي بعد مي بندند

شايد...

ديگر نمي بينم.

ما بر زميني هرزه روييديم

ما بر زميني هرزه مي باريم

ما ‹‹هيچ›› را در راه ها ديديم

بر اسب زرد بالدار خويش

چون پادشاهي راه مي پيمود

افسوس،ما خوشبخت و اراميم

افسوس،ما دلتنگ و خاموشيم

خوشبخت،زيرا دوست مي داريم

دلتنگ،زيرا عشق نفرينست!...