براي تو مي‌نويسم، نه به پاس صبوري‌ها و دلگرمي‌هاو نه حتي به پاس رنگي كه به زندگيم بخشيدي، كه در برابر همه‌ي اينها واژه‌ها از بار حقارت خرد مي‌شوند. براي تو مي‌نويسم تا حتي واژه‌ها را در ستايشت از دست نداده باشم.

بايد بنويسم اما دلم از واژه‌ها خون است. بايد بنويسم و اين بار شعر هم ياري نمي‌كند. گويي واژه‌ها نيز با من قهرند، اما بايد بنويسم... براي همه از بزرگي خويش در پناه تو گفتم، حال از كوچكي خويش مي‌گويم در برابر تو. همه بايد بدانند... بايد بنويسم، دردناك است، گاهي واژه‌ها تنها چاره‌اند.
چشمانت را ندارم اما شور نگاهت هميشه با من است، صدايت را ندارم اما سحر كلامت جاودانيست. حضورت را ندارم اما گرمي لبخندت بر وجودم نقش بسته. با اين همه باز گاهي به واژه‌ها دل مي‌بندم.    مي‌دانم عزيزم مي‌دانم حقيرانه است. . من براي خوب بودن تلاش مي‌كنم و در اين كارهميشه نوعي خستگي هست. تو طراوت لبخندي و من تو را به خستگي‌هايم مهمان مي‌كنم. چه كنم؟ جز تو مرا پناهي نيست ...