خسته ام. آنقدر که ديگر بوي ياس مستم نکند.

آنقدر که ديگر طراوت گل سرخ شادابم نکند

خسته ام .آنقدر که ديگر با باد حرف نزنم ،

به بلنداي سرو نگاه نکنم،

آنقدر که ديگر به هيچ نادرستي اعتراض نکنم

و از هيچ درستي دفاع نکنم.

خسته ام. آنقدر که بي دليلِ اتفاقات را پذيرا باشم. آنقدر که حتي .... آنقدر که دلم بگيرد.

و آنقدر که آسمان و ابرهايش هم مرا نشناسند.