مي‌تونم تو لحظه‌هاي بي‌كسيت، واسه تو مرحم تنهايي باشم
مي‌تونم با يه بغل ياس سفيد، تو شبات عطر ترانه بپاشم
مي‌تونم از آسمون قصه‌ها، واسه تو صد تا ستاره بچينم
مي‌تونم حتي اگه دلت نخواد، واسه تو روزي هزار بار بميرم
مي‌تونم با يه سلام گرم تو، تا ابد زندگي‌مو آبي كنم
مي‌تونم رو شونه‌هاي مردونت، دردامو با هق‌هقم خالي كنم
مي‌تونم با تو به هر جا برسم، توي خواب اسمتو فرياد بزنم
مي‌تونم قصه‌ي ديوونگيمو، توي كوچه‌هاي شهر داد بزنم
مي‌تونم تا به هميشه پا به پات، توي هر قصه كنارت بمونم
مي‌تونم زير پر ستاره‌ها، واست از ليلي ومجنون بخونم
مي‌تونه نگاه مهربون تو، منو تا مرز شقايق ببره
مي‌تونه قشنگي برق چشات، منو از ياد حقايق ببره
مي‌تونه دستاي تو رو شونه‌هام، خبر از يك شب يلدا رو بده
مي‌تونه بوسه‌ي تو رو گونه‌هام، واسه من نويد فردا روبده
مي‌تونه صداي گرم خنده‌هات، همه قصه‌هامو رؤيايي كنه
مي‌تونه گرماي مهربونيهات، همه زندگيمومهتابي كنه
مي‌تونه وجود سرد و خستمو، شوق ديدار تو مبتلا كنه
مي‌تونه حس غريب بودنت، درداي زندگيمو دوا كنه

نيامدي و آفتاب هميشه در نگاه من شكست

وچشم خاطره براي بغض من گريست

راستي چشمهاي تو مسافر ديار كيست

و كوله بار شوق من بدوش كيست

بگو كه از كدام زاويه نجابت و غرور ديدنيست

بيا دوباره ناز كن كه من دوباره بشكنم

وبي تو قلب من دروغ كوچكيست

بيا دروغ من شكستني ست

                                              سكوت فاصله يعني غياب لبخندت
                                              گاهي در اين سكوت، اسير كلام مي‌شوم

 تو شب  خيس مژه هام  يه شب بيا  قدم بزن

 با رقص  تلخ اشك من ساز دوست دارم بزن

 اتاق  آرزوهامو خيلي مرتب  چيدمش

 بيا و با يه چشمكت ، اتاقمو بهم بزن

بگو دوسم داري يا نه ؟ يه جور بهم نشون بده

 بقيه ي زندگيمو با اين جواب  رقم بزن

به جاي  ابرا واسه تو شب تا سپيده باريدم

 به خاطر هر كي مي خواي  تو لااقل يه نم بزن

اون عكسي  كه ازم ديدي  توش  يه چيزايي  كم داره

 تو جاي من  رو گونه هام  هاشور زرد غم  بزن

بگو تو زندگيت كيه  رد نشو از سوال من

 زير جواب نقره ايت  چند تا برام قسم بزن

عاشقي  سخت و آسونه ، بستگي  به دلت داره

 دوس داري بهتر بدوني  يه سر به اين دلم  بزن

 پيش خودت  نگو كه  عشق  هميشه عشقاي  قديم

 بيا يه بار از عشقاي  قشنگ  حالا دم بزن

زخم تو ،  زخمتو  مي خوام ، هر دو واسم مقدسه

چه خنجرو ، چه عشقتو ،  فقط واسه خودم بزن

يه وقت اگه تنها شدي  با عشق و ساز و زمزمه

به خاطر من يه بارم ،‌من به تو مي رسم بزن

خسته ام. آنقدر که ديگر بوي ياس مستم نکند.

آنقدر که ديگر طراوت گل سرخ شادابم نکند

خسته ام .آنقدر که ديگر با باد حرف نزنم ،

به بلنداي سرو نگاه نکنم،

آنقدر که ديگر به هيچ نادرستي اعتراض نکنم

و از هيچ درستي دفاع نکنم.

خسته ام. آنقدر که بي دليلِ اتفاقات را پذيرا باشم. آنقدر که حتي .... آنقدر که دلم بگيرد.

و آنقدر که آسمان و ابرهايش هم مرا نشناسند.

 ای تنها دلیل رد کردن هر دلیل و ای تنها بهانه آوردن هر بهانه

دلم تنگست برای خودت ، جادویت ، سرزنشت، هر چه به جز نبودنت

باز كن پنجره را و به مهتاب بگو

صفحه ي ذهن كبوتر آبيست خواب گل مهتابيست

اي نهايت در تو، ابديت در تو

اي هميشه با من تا هميشه بودن

باز كن چشمت را تا كه گل باز شود

قصه زندگي آغاز شود

تا دلم باز شود، تا دلم باز شود

دلم اينجا تنگ است، دلم اينجا سرد است

فصلها بي معني آسمون بي رنگ است

سرده سرد است اينجا باز كن پنجره را

باز كن چشمت را گرم كن جان مرا

اي هميشه آبي،اي هميشه دريا ،اي تمامه خورشيد

اي هميشه گرما سرده سرد است اينجا باز كن پنجره را

اي هميشه روشن باز كن چشم ما را

غروب است
آسمان هنوز بی صبرانه در انتظار است
من در کنار این دلشوره
این آسمان ، این کوه ها
به انتظار تو دل خوش کرده ام
آیا؟؟
در خاطراتت نامی از من مانده؟
در خلوتت با من
کدام رنگ را می بینی
کدام بو تو را مستانه غرق خودش می کند

بي تو،  نه بوي خاک نجاتم داد،  نه شمارش ستاره ها تسکينم،  چرا صدايم نمی کنی؟  چرا

   مث  اون موج  صبوري   كه  وفاداره  به  دريا

تو  مهي  مثل  حقيقت   مهربوني  مث  رويا

  چه قدر   تازه  و پاكي   مث  ياساي  تو  باغچه

  مث  اون   ديوان  حافظ  كه  نشسته  لب   طاقچه

تو مث  اون گل سرخي   كه  گذاشتم  لاي  دفتر

  مث  اون   حرفي  كه ناگفته   مي مونه  دم آخر

 مث  پاييزي   وليكن  پري  از  گل هاي  پونه

  مث  اون   قولي   كه دادي  گفتي   يادش  نمي مونه

  تو مث   چشمه آبي   واسه تشنه  تو  بيابون

تو  مث  يه  آشنا  تو  غربت   واسه   يه عاشق  مجنون

چشمه ي چشماي نازت   مث  اشك من زلاله

  مث  زندگي  رو ابرا  بودنت   با من محاله

  بيا مثل  اون كسي   شو  كه  يه   شب  قصد سفر   كرد

  ديد  يارش   داره   ميميره  موند ش  و  صرف   نظر  كرد

زندگي تلخي تكرار غم خاطره هاست
اگه در خاطره هايم تو نباشي زندگيم بي فرداست
ديگه اما با توبودن واسه من يك روياست

صدایت کردم از ژرفای یک یاس به لحن آبی و نمناک باران
نمی دانم شنیدی بر نگشتی و یا این بار نشنیدی و رفتی

تمام غصه هایم مثل باران فضای خاطرم را شستشو داد
و تو به احترام این تلاطم فقط یک لحظه باریدی و رفتی

تمام بغض هایم مثل یک رنج شکست و قصه ام در کوچه پیچید
ولی تو از صدای این شکستن به جای غصه ترسیدی و رفتی

جنون در امتداد کوچه عشق مرا تا آسمان ها با خودش برد
و تو در آخرین بن بست این راه مرا دیوانه نامیدی و رفتی

هوای آسمان دیده ابریست پر از تنهایی غمناک هجرت
تو تا بیراهه های بیقراری دل من را کشانیدی و رفتی

کنار دیدگانم چشمه ای بود و من در پای چشمه تشنه ماندم
تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست ز آب چشمه نوشیدی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی تمام جاده های قلب من را
رها کردی شکستی خرد گشتم تو پایان مرا دیدی و رفتی

مي خواستم با نفس هاي تو براي شعر هايم ترانه بسازم
مي خواستم با نگاه توبه تما شاي دنيا بنشينم
مي خواستم دست هاي تو به من صداقت هديه كند
خيالي بود....خوابي بود...كه عصر يك روز باراني سراغ من امده بود

لحظه‌اي، آخر درنگي، بيش از اينها، صبر كن
من به تو دل داده‌ام، تا جان ندادم، صبر كن
لحظه‌اي با من بمان اين عشق را انديشه كن
درد جان با رفتنت درمان ندارد، صبر كن
مي به جامم ريختي، مستم ز بوي موي تو
ديده‌ام با تو ببيند زندگاني، صبر كن
ديگر اينجا رازقي‌ها بوي نفرت مي‌دهند
گر بخواهي بوي عشق اينجا شنيدن، صبر كن
دل حديث توبه‌ي عشق تو را خواند ولي
دم به دم طالبتر از ماهي شود جان، صبر كن
غم ز هجرت ديده گريان تن بلاجان كرده‌است
گر نخواهي غم زدودن لحظه‌اي كم صبر كن
من نگويم تا ابد ماندن به پيش من وليك
غم فزوني مي‌كند گويد همينك صبر كن
عشق را درمان نباشد، جز وصال روي تو
تا در آتش سوختن را بر نكردي، صبر كن
اين شكستن را ز من بين و دمي آهسته‌تر
                                مي‌روي روزي وليكن، اينك اينجا صبر كن                                  

تو نيستی

اما

يادت هميشه با من است

همچون مرهمی برای زخم کهنه ام

ولی فکر نبودنت

خود بهانه ايست

برای اينکه

از سربگيرم

گريه ی شبانه ام را.

درفصل زرد عشق بيا دركنار من
شعري بخوان براي دل بيقرار من
درآخرين تبسم بي رنگ آفتاب
رنگي بزن به ظلمت شبهاي تار من

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني ، ترا با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم
تمام شب براي با طروات ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم
در كوچه هاي آبي احساس تو را از بين گلهايي كه در تنهايي ام روييد، با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي
دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم
تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم
نمي دانم چرا رفتي ؟
نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد
بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل
ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر
نمي دانم چرا؟ شايد به رسم عادت پروانگي مان باز
براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

امشب تمام خويش را از غصه پرپر ميكنم
گلدان زرد ياد را با تو معطر ميكنم
تو رفته اي و رفتنت يك اتفاق ساده نيست
ناچار اين پرواز را اين بار باور ميكنم
يك عهد بستم با خودم وقتي بيايي پيش من
يه احترام رجعتت من ناز كمتر مي كنم
يك شب اگر گفتي برو ديگر ز دستت خسته ام
آن شب براي خلوتت يك فكر ديگر ميكنم
صحن نگاهت را به روي اشتياقم باز كن
من هم ضريح عشق را غرق كبوتر ميكنم
شعريست باغ چشم تو غرق سكوت و آرزو
يك روز من اين شعر را تا آخر از بر ميكنم
گر چه شكستي عهد را مثل غرور ترد من
اما چنان ديوانه ام كه با غمت سر ميكنم

به ديدارم بيا اي يار كه من در بند پائيزم
مرا همخانه كن با خويش كه با عشق تو لبريزم
از اين شبهاي تكراري ببر من را به بيداري
رفيق فصل دلتنگي تو از دردرم خبر داري
هميشه وقت تنهايي تو يارو ياورم هستي
تو حرف اولم بودي تو حرف آخرم هستي

به ديدارم بيا اي يارمرا لبريز خواستن كن
اگر ميل سفر داري تو با من عزم رفتن كن
منو پر كن پر از خوابي كه با تو ديدني باشه

نگاهم را تو فهميدي .سكوتم را تو ميشنيدي
ولي افسوس و صد افسوس كه حالم را نپرسيدي

تو از حال من عاشق پريشاني و ترساني
نگاهم را تو فهميدي. سكوتم را تو ميشنيدي
ولي افسوس و صد افسوس كه حالم را نپرسيدي
ولي اين را بدان هرگز تو عشقم را نفهميدي

بي آنكه بخواهم انتظارت را ميكشم

حتي با اينكه ميدانم نخواهي آمد

باز هم ثانيه ها را يك به يك ميشمارم

 من تموم قصه هام قصه توست
يه دفعه مثل يه شمع داشتی خاموش می شدی
اگه پروانه نبود فراموش می شدی
آره پروانه شدم که پرام سوخته شه
که آتيش عشق تو به دلم دوخته شه
که بسوزه پر و بالم که راحت بشه فکر و خيالم
دارم از تو می نويسم ... تو که غم داره نگات
اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات
اونقده می گم که خسته شم
با عشق تو شکسته شم